Kadang aku leka
Sehingga diriku kelabu
demi rasa
Aku jadi penuh dengan debu
lalu kutepis debu itu, hilang
namun masih ada warna
Di kain putihku
Dan aku bermain dalam lumpur
Kain putihku
Dulu kelabu
kini hitam
Saat itu
Terbisik untuk pulang
Tapi masih aku hilang
Sesekali ku paling
namun sesat lagi
Sering terbisik
Buatku tertoleh
Untuk putih dan bersih
Cuma mungkin aku tidak mahu
atau mungkin juga aku malu
Lalu Dia jadikan sesuatu
Setelah puas Dia berbisik
Dia gambarkan kasihNya padaku
Walau kain yang kubawa tidak seputih dulu
Masih jua Dia peluk jiwaku
Tanpa sikitpun kata hina
Tiada sepatahpun kata keji
Tanpa rasa jijik
Namun Dia dakap jua hatiku
Oh Tuhanku
Walaupun aku sering lupa
di saat Kau selalu ingat
Walaupun aku sering tinggalkan
Di saat Kau selalu menjadi teman
Walaupun sering aku kotori
Walaupun sesekali Kau marah
Dan sesekali Kau berpaling
Namun akhirnya Kau tetap
Cintakan aku
Dan pinjamkan duniaMu padaku
Kata diri
Aku mahu kembali
Demi hanya kerana
KasihNya yang Dia beri
Sesekalipun tidak pernah
Melepaskan dakapanNya
pada diri ini..
Demi kasihMu..
Aku kembali..
Membawa kain putihku..
_nfrm_
No comments:
Post a Comment